Twee polytechnische ingenieurs, Gaspard Vynckier, een Belgische industrieel (één van de stichters van Vynckier Frères & Co. S.A.), en zijn vrouw Marguerite Massart (de eerste vrouwelijke ingenieur in België), bezochten Kaapverdië in 1963. Ze voelden zich aangetrokken tot het vermaarde klimaat. 
Het koppel had het immers moeilijk met het Gentse winterweer. Dhr. Vynckier was inmiddels in de zeventig en zijn vijf jaar jongere vrouw leed aan astma. Het koppel reisde heel Europa rond op zoek naar schitterend weer, het hele jaar door. Dhr. Vynckier raadpleegde de Onésime Reclus Atlas waarin de “Kaapverdische eilanden en hun schitterende klimaat” stonden beschreven. Tijdens een verblijf in Portugal kwamen ze in contact met een aantal vrienden die de troeven van het Kaapverdische klimaat konden bevestigen. 

Ze bereikten de Kaapverdische eilanden per boot via Badhurst en vielen meteen voor de charme van het eiland Sal. Ze beslisten dan ook om er hun tweede thuis te bouwen. 
Eenmaal ze terug in België waren, werkten ze de plannen voor een prefab woning uit. Het huis werd naar Sal verscheept samen met alle nodige materialen voor de aanleg van nuts- en energievoorzieningen. Het project werd gestart in 1965-1966.

Het huis werd opgetrokken door een team uit Santa Maria en een aantal Belgische werklieden. Er werd eveneens een belangrijk technisch gedeelte gebouwd, de zogeheten “distil”. Vandaag de dag staat de distil er nog steeds en de dorpsbewoners verwijzen er nog steeds naar met die naam. Het bestond uit een schrijnwerkerij, 4 generators en een destillator op zonne-energie die de dorpsbewoners jarenlang van drinkwater voorzag. Het systeem werd eerder bestudeerd door dhr. Vynckier in Griekenland en produceerde 4 tot 6 m³ water per dag).
De officiële inhuldiging vond plaats op 13 mei 1967 in de aanwezigheid van tal van toonaangevende figuren, waaronder de gouverneur van Kaapverdië — admiraal de Sacramento Monteiro, de bestuurder van het eiland Sal — Dhr. João de Deus Maximiano, Dr. Ramiro en Dhr. Pombal. 
Georges en Geneviève Vynckier kwamen pas de dag nadien aan en woonden een feestelijke lunch bij in het Atlantico Hotel die door de gouverneur voor alle genodigden werd georganiseerd.

Gaspard Vynckier en zijn vrouw raakten betrokken in het dorpsleven en kregen daarbij de steun en hulp van Dhr. João Maximiano. Ze brachten de wintermaanden door in Sal. Het koppel bestudeerde samen met Nederlandse specialisten de problemen omtrent de ontzilting van het zeewater. Nadat hij de gouverneur had overtuigd, ontwierp Gaspard Vynckier met Belgisch en Nederlands materiaal een destillator op stookolie met een capaciteit van 90m³ per dag.
Tussen 1970 en 1971 liet hij een watertoren bouwen op Santa Maria. Er werd een speciale boot gebouwd om de 40 ton zware stookketel te ledigen. Gaspard Vynckier diende bij het bestuur eveneens een plan in voor de bouw van een nieuw systeem voor de afvoer van afvalwater en de voorziening van drinkwater.
Een kleine anekdote: Een Belgische expeditie vertrok vanuit België naar Antarctica om pinguïns mee te brengen voor de zoo van Antwerpen. Op de terugweg moest voor een “gekoelde” tussenstop gezorgd worden zodat de dieren de mogelijkheid hadden om te recupereren alvorens de reis verder te zetten. Men nam contact op met Gaspard Vynckier die meteen een koelkamer van 16m³ liet overkomen vanuit België. Tijdens de tussenstop werden een aantal pinguïns in de koelkamer ondergebracht waardoor ze de tocht overleefden. Diezelfde koelkamer werd nadien nog jarenlang gebruikt door het hotel.
Gaspard Vynckier overleed op  30 januari 1972.