Baudhuin Baert, van Belgische origine, startte in 1969. Hij was de technische directeur van Morabeza en zorgde er meer dan dertig jaar lang voor dat alle bouwwerken vlot verliepen. In samenwerking met twee houtbewerkers uit Gent – de gebroeders De Zutter – en zijn Kaapverdische team perfectioneerde dhr. Baert de faciliteiten en verzekerde hij de functionaliteit van alle technische elementen.

 

Patone Lobo werd in 1974 aangenomen en in hetzelfde jaar startte hij de samenwerking met mevrouw Vynckier. Kort na de onafhankelijkheid werd hij directeur van het hotel. Dhr. Lobo verliet ons in 2000 om zijn eigen hotel op te starten.

 

Sophie Vynckier - Marcellesi, de dochter van Georges en Geneviève, werkt sinds 1997 in het hotel. Sinds het vertrek van Patone runt zij het hotel.

 

Het personeel: de meerderheid van ons uiterst toegewijde team komt uit het dorp Santa Maria. Momenteel werken 150 medewerkers in het hotel, waarvan 5 Europeanen.

Sommige personeelsleden zijn de kleinkinderen van onze eerste medewerkers.

DE MENSEN

Georges Vynckier, een Belgische industrieel, bedacht en ontwikkelde een baanbrekend systeem voor hernieuwbare energie. Het eerste osmosesysteem voor de zuivering van zeewater ter wereld werd in Morabeza geplaatst en produceerde 60 kubieke meter ontzilt zeewater per dag. De inhuldiging vond plaats in 1976 door de toenmalige president van Kaapverdië, Aristides Pereira (eerste president van Kaapverdië, 1975-1991), die de ontwikkelingsprojecten van Hotel Morabeza steeds aangemoedigd en gesteund heeft. Volgens hem werden ze immers geïntegreerd en gerealiseerd met respect voor de realiteit van het land. Voor de gelegenheid dronk hij het eerste glas ontzilt zeewater!

 

In 1980 werden zonnepanelen (75m²) en drie parabolische spiegels geplaatst om het water te verwarmen.

In 1985 werd een windkrachtcentrale (windturbine) van 55kW bij de technische installatie van het hotel gevoegd.

Tenslotte werd in 2003 op Sal het eerste recyclagesysteem voor afvalwater op poten gezet.

 

Geneviève Vynckier die sinds haar vakantie in 1967 regelmatig een bezoek bracht aan het eiland, vervoegde het team in 1975, na de onafhankelijkheid. Ze bouwde het voormalige vakantiehuis om tot een hotel van 140 kamers en tot op de dag van vandaag voert ze nog steeds verbeteringen en moderniseringen uit aan de bestaande installaties. Ze ligt aan de basis van de ontwikkeling van Hotel Morabeza en het hotel heeft zijn uitstekende reputatie aan haar te danken.

In die periode bood Morabeza vrijwel uitsluitend onderdak aan de bemanning van de lijn Johannesburg-New York, aangezien de nieuwe toestellen naar Europa geen dringende tussenlanding meer moesten maken.

In september 1991, nadat de Cubanen hun troepen uit Angola hadden terugtrokken, landden ook de andere maatschappijen niet langer in Sal. In 1986 begon Georges Vynckier zich toe te spitsen op het toerisme door opnieuw contacten aan te knopen met Europa. De eerste toeristen kwamen uit Portugal (Abreu) en uit Duitsland (Neckermann). Enige tijd later opende hij een agentschap in Parijs en in België.

Gaspard Vynckier en zijn vrouw raakten betrokken in het dorpsleven en kregen daarbij de steun en hulp van Dhr. João Maximiano. Ze brachten de wintermaanden door in Sal. Het koppel bestudeerde samen met Nederlandse specialisten de problemen omtrent de ontzilting van het zeewater. Nadat hij de gouverneur had overtuigd, ontwierp Gaspard Vynckier met Belgisch en Nederlands materiaal een destillator op stookolie met een capaciteit van 90m³ per dag.

Tussen 1970 en 1971 liet hij een watertoren bouwen op Santa Maria. Er werd een speciale boot gebouwd om de 40 ton zware stookketel te ledigen. Gaspard Vynckier diende bij het bestuur eveneens een plan in voor de bouw van een nieuw systeem voor de afvoer van afvalwater en de voorziening van drinkwater.

Een kleine anekdote: Een Belgische expeditie vertrok vanuit België naar Antarctica om pinguïns mee te brengen voor de zoo van Antwerpen. Op de terugweg moest voor een “gekoelde” tussenstop gezorgd worden zodat de dieren de mogelijkheid hadden om te recupereren alvorens de reis verder te zetten. Men nam contact op met Gaspard Vynckier die meteen een koelkamer van 16m³ liet overkomen vanuit België. Tijdens de tussenstop werden een aantal pinguïns in de koelkamer ondergebracht waardoor ze de tocht overleefden. Diezelfde koelkamer werd nadien nog jarenlang gebruikt door het hotel.

Gaspard Vynckier overleed op 30 januari 1972.

 

 

 

HET HOTEL

In 1967 vroeg dhr. Bonenberg, een mecanicien bij South African Airways en woonachtig in Espargos, om hem twee kamers te verhuren. Toen SAA de hele crew onderdak wou bieden, startte Georges Vynckier in 1970 met de bouw van 6 prefab bungalows. Later werden 16 kamers bijgebouwd met typische gesteentes van het eiland.

De vraag en het aantal tussenstops die de luchtvaartmaatschappij maakte, steeg met de jaren. Sal werd hun belangrijkste tussenstop wereldwijd (tot 32 “Boeings 747” per week). Zo groeide Morabeza uit tot een hotel met 140 kamers, waar ook TAP, TAAG, Cubana en Aeroflot gebruik van maakten. Bovendien schrapte president Reagan in november 1986 het recht van SAA om op Amerikaanse bodem te landen.

HET ONTSTAAN

Twee polytechnische ingenieurs, Gaspard Vynckier, een Belgische industrieel (één van de stichters van Vynckier Frères & Co. S.A.), en zijn vrouw Marguerite Massart (de eerste vrouwelijke ingenieur in België), bezochten Kaapverdië in 1963. Ze voelden zich aangetrokken tot het vermaarde klimaat.

Het koppel had het immers moeilijk met het Gentse winterweer. Dhr. Vynckier was inmiddels in de zeventig en zijn vijf jaar jongere vrouw leed aan astma. Het koppel reisde heel Europa rond op zoek naar schitterend weer, het hele jaar door. Dhr. Vynckier raadpleegde de Onésime Reclus Atlas waarin de “Kaapverdische eilanden en hun schitterende klimaat” stonden beschreven. Tijdens een verblijf in Portugal kwamen ze in contact met een aantal vrienden die de troeven van het Kaapverdische klimaat konden bevestigen.

Ze bereikten de Kaapverdische eilanden per boot via Badhurst en vielen meteen voor de charme van het eiland Sal. Ze beslisten dan ook om er hun tweede thuis te bouwen.

Eenmaal ze terug in België waren, werkten ze de plannen voor een prefab woning uit. Het huis werd naar Sal verscheept samen met alle nodige materialen voor de aanleg van nuts- en energievoorzieningen. Het project werd gestart in 1965-1966.

Het huis werd opgetrokken door een team uit Santa Maria en een aantal Belgische werklieden. Er werd eveneens een belangrijk technisch gedeelte gebouwd, de zogeheten “distil”. Vandaag de dag staat de distil er nog steeds en de dorpsbewoners verwijzen er nog steeds naar met die naam. Het bestond uit een schrijnwerkerij, 4 generators en een destillator op zonne-energie die de dorpsbewoners jarenlang van drinkwater voorzag. Het systeem werd eerder bestudeerd door dhr. Vynckier in Griekenland en produceerde 4 tot 6 m³ water per dag).

De officiële inhuldiging vond plaats op 13 mei 1967 in de aanwezigheid van tal van toonaangevende figuren, waaronder de gouverneur van Kaapverdië — admiraal de Sacramento Monteiro, de bestuurder van het eiland Sal — Dhr. João de Deus Maximiano, Dr. Ramiro en Dhr. Pombal.

Georges en Geneviève Vynckier kwamen pas de dag nadien aan en woonden een feestelijke lunch bij in het Atlantico Hotel die door de gouverneur voor alle genodigden werd georganiseerd.

Copyright © Hotel Morabeza | Site by 32 Cabo Verde

Copyright © Hotel Morabeza | Site by 32 Cabo Verde